سلام اي طلوح سحرگاه رفتن

                                        سلام اي غم لحظه هاي جدايي

خداحافظ اي همنشين هميشه

                                           تو تنها نمي ماني اي مانده بي من

      تو را مي سپارم به دل هاي خسته

                                                  اگر شب نشينم، اگر شب شکسته

           به شب مي سپارم تو را تا نسوزد

                     به دل مي سپارم تو را تا نميرد

                                           اگر چشمه واژه از غم نخشکد

        خداحافظ اي برگ و بار دل من

                                                   اگر سبز رفتي اگر زرد ماندم

                                                          خداحافظ اي نو بهار هميشه

گر سبز ر فت و تو ز ر ماندي

من اگر روح پريشان دارم
من اگر غصه هزاران دارم
گله از بازي دوران دارم
دل گريان،لب خندان دارم

به تو و عشق تو ايمان دارم

نیمه شب آواره و بی حس و حال
در سرم سودای جامی بی زوال پرسه ای آغاز کردیم در خیال
دل به یاد آورد ایام وصالاز جدایی یک، دو سالی می گذشت
یک دو سال از عمر رفت و برنگشتدل به یاد آورد اول بار را
خاطرات اولین دیدار را آن نظر بازی ، آن اسرار را
آن دو چشم مست آهو وار را 
همچو رازی مبهم و سر بسته بود
چون من از تکرار او هم خسته بود
آمد و هم آشیان شد با من او
هم نشین و هم زبان شد با من او 

بقیه این شعر را ادامه مطلب بخوانید به همراه لینک دانلود آهنگش

این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم که یادت را از ذهن من بشوید... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...

من تمام فریاد ها را بر سر خود می کشم چرا می دانستم که در این وادی ، عشق و صداقت مدتهاست که پر کشیده اند اما با این همه تمام بدبینی ها و نفرتها را به تاریک خانه دل سپردم

و در گذرگاهت سرودی دیگر گونه اغاز کردم و تو... چه بی رحمانه اولین تپش های عاشقانه قلب مرا در هم کوبیدی ...

تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهیت فروختی ،  اولین مهمان تنهایی هایم بودی...
روزی را که قایقی ساختیم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به دریای حوادث رهسپارکردیم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...

زخم دستهایم را مرهم شدی و شدی پاروزن قایق تنهایی هایم... به تو تکیه کردم...
هیچ گاه از زخمهای روحم چیزی نگفتم و چه آرام آنها را در خود مخفی کردم ...
دوست داشتم برق چشمانت را مرهمی کنی بر زخمهای دلم اما لیاقتش را نداشتم....

مدتها بود که به راه های رفته... به گذشته های دور خیره شده بودی ...من تک و تنها پارو می زدم و دستهایم از فرط رنج و درد به خون اغشته بود... تحمل کردم ... هیچ نگفتم چون زندگی به من اموخته بود صبورانه باید جنگید ...

به من اموخته بود که در سرزمینی که تنها اشک ها یخ نبسته اند باید زندگی کرد...
اما امروز دریافتم که حجمی که در قایق من نشسته بود جز مشتی هیچ چیز دیگری نبود...
و ای کاش زود تر قایقم را سبکتر کرده بودم...

با این همه... بهترینم دوستت دارم ... هرگز فراموشت نمی کنم...

هیچ کس این چنین سحر امیز نمی توانست مرا ببرد آنجایی که مردمانش به هیچ دل می بندند با هیچ زندگی می کنند به هیچ اعتقاد  دارند و با هیچ می میرند!

بزار عاشقونه هامو همه دنیا بدونن ...

حرومت باشه این دنیا تو که از درد من شادی

تو که روز جداییمون تموم شهرو گل دادی

تو که از شوق مرگ من لباس سرخ پوشیدی

کنارم سالها بودی منو هرگز نفهمیدی

حرومت باشه این دنیا تو که خون منو خوردی

تو که اشک منو هدیه واسه یار خودت بردی

یکی با گریه و هق هق چشاشو خیس و تر می کرد

یکی شبهاشو با یاد تو و عشق تو سر می کرد

یکی بی همدم و تنها شبها تا صبح می بارید

یکی هم مثل تو هر شب بدون غصه می خوابید

حرومت باشه اون شبها که پای تو سحر می شد

تو غرق خنده اما من وجودم در به در می شد

بسوزه دفتره شعری که صفحه صفحه می دیدت

حرومت باشه اون شعرا که خط به خط پرستیدت

 _{تقدیم به کسی که با من غریبه است}

از كجا آغاز كنم

گفتن ماجرايي را كه يك عشق چقدر مي‌تواند بزرگ باشد

ماجراي عاشقانة شيريني را كه از دريا كهن‌سال‌تر است

حقيقتي ساده در بارة عشقي كه او به من مي‌بخشد

از كجا آغاز كنم؟

با اولين سلامش

به دنياي خاليم معنا داد

هيچ عشق ديگري دوباره نخواهد بود

او به زندگيم آمد و زندگي را زيبا كرد

او قلبم را پر مي‌كند!

او فلبم را با چيزهاي خيلي خاص پر مي‌كند

با آوازهاي فرشتگان، با تصورات وحشي

او قلبم را با عشقي عظيم پر مي‌كند

كه هر جا مي‌روم با عشق او هيچوقت تنها نيستم

چه كسي مي‌تواند تنها باشد؟

به سوي دست‌هايش دست دراز مي‌كنم، او هميشه حاضر است.

چقدر طول خواهد كشيد؟

آيا مي‌توان عشق را با ساعات يك روز اندازه گرفت

اكنون جوابي ندارم ولي مي‌توانم بگويم كه

مي‌دانم به او نياز دارم تا زماني كه ستارگان همه خاموش شوند

و او باقي خواهد بود.

کاش آسمان ميدانست درد من چيست !

کاش ميدانست نياز من چيست!

کاش ميدانست به يک قطره باران نيز قانعم....

کاش آسمان ميدانست درد مني که همان کوير خشک و بي جانم چيست!

دلم مثل کوير از محبت و عشق خشک و بي جان است ،

عاشقم ولي ، يک عاشق تنها!

يک عاشق بي کس ! عاشقي که معشوقش در کنارش نيست....

کاش دريا ميدانست کوير چيست!

راز درون دريا رويايي است محال براي همان کوير تنها!

دلم مثل کوير آرزوي ديدن دريا را دارد اما دريايي نيست تنها يک خواب است و بس!

کاش باران ميدانست معني انتظار چيست ....

مني که همان کوير تشنه و بي جانم سالهاست که انتظار يک قطره باران

را ميکشم اما افسوس که اين انتظار بيهوده است....

و اي کاش آسمان ميدانست درد دل اين کوير خسته و تشنه چيست!

كجايي بياي ببيني خيلي تنهام پر غصه

كسي جز تو نيست كه حال بي كسي هامو بپرسه

تو ميدوني حال و روز درد بي درمونه من را

ميدوني نام و نشونه دله بي نشونه من را